Ολοι θέλουν να κάνουν μια όμορφη και ικανοποιητική σχέση. Γυναίκες και άντρες

Καθημερινά ακούω γυναίκες να παραπονιούνται ότι "δεν υπάρχουν πια άντρες". Καθημερινά βλέπω άντρες που δυσκολεύονται να εκφράσουν την βαθειά επιθυμία τους να δημιουργήσουν μια αληθινά όμορφη και ικανοποιητική σχέση.

Γυναίκες και άντρες, επιτυχημένοι επαγγελματικά ή μη, όμορφοι ή λιγότερο όμορφοι, άνθρωποι παντού γύρω μας ψάχνουν την ευκαιρία να βιώσουν τον έρωτα, την σύνδεση, το μοίρασμα, την πληρότητα μιας σχέσης. Ολοι έχουμε ανάγκη να βιώσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, σε εκείνον ή σε εκείνη, στο πιο δικό μας άνθρωπο.
Τι μας σταματάει λοιπόν από το να ζήσουμε αυτή την υπέροχη εμπειρία με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι γύρω μας να είναι μόνοι τους, αλλά ακόμα κι αν βρίσκονται μέσα σε μια σχέση ή ένα γάμο, να μην αισθάνονται ευτυχία και πληρότητα;

Τι μετατρέπει τον έρωτα σε καταπίεση και δυστυχία; Γιατί εκείνος ή εκείνη που κάποτε μας φαινόταν ιδανικός σύντροφος, τώρα έχει αυτή την έκφραση αδιαφορίας, μνησικακίας ή ζήλειας; Γιατί όλοι φαίνεται να ασχολούνται με τον εαυτό τους και να αδιαφορούν για τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου που ζει μαζί τους, δίπλα τους;

Το πιο σημαντικό εμπόδιο για να συνδεθείς με κάποιον σύντροφο είναι η έλλειψη επικοινωνίας. Και αυτό συμβαίνει γιατί πραγματικά οι γυναίκες και οι άντρες είναι διαφορετικοί. Ο τρόπος που επικοινωνούν, ο τρόπος που συνδέονται ακόμα και ο τρόπος που απολαμβάνουν και αντιλαμβάνονται την αγάπη είναι διαφορετικός.

Κάποιος αντιλαμβάνεται οτι αγαπιέται όταν λαμβάνει δώρα, κάποιος όταν τον παίρνουν αγκαλιά, κάποιος άλλος έχει ανάγκη την ερωτική επαφή για να βιώσει αγάπη και σύνδεση. Κάποιος άλλος έχει ανάγκη να μιλήσει ελεύθερα και να γίνει κατανοητός, χωρίς καυγάδες και γκρίνια... Ποιός είναι ο δικός σας τρόπος για να νοιώσετε ότι αγαπιέστε;

Τι θα γινόταν εάν υπήρχε ένα βιωματικό σχολείο σχέσεων από το οποίο όλοι θα έπρεπε να αποφοιτήσουν για να μπορούν να δημιουργήσουν την σχέση των ονείρων τους και μια οικογένεια που θα λειτουργούσε συνεχώς απολαυστικά και με πληρότητα για την υπόλοιπη ζωή τους;

Εάν πράγματι υπήρχε το βιωματικό σχολείο σχέσεων ως μέρος της υπόλοιπης παιδείας που αναγκαστικά λαμβάνουμε από την ηλικία των 5 έως τα 18 χρόνια μας, η κοινωνία μας θα είχε πολύ λιγότερη βία, καταπίεση, άγχος, σύγχυση, φόβο και θυμό.

Στον πυρήνα μας, μέσα στο ίδιο το σπίτι μας, θα αισθανόμασταν επιθυμητοί, θα απολαμβάναμε την επικοινωνία και την κατανόηση, την αποδοχή, την πληρότητα. Θα επαναφορτίζαμε τις μπαταρίες μας στην ίδια την εστία μας, στην πηγή, για να έχουμε την δυνατότητα να δημιουργήσουμε θαύματα και έξω από αυτή.

Δυστυχώς όμως, τέτοιο σχολείο δεν προβλέπεται ακόμα να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, και οι κοινωνίες παγκοσμίως βιώνουν την μοναξιά και τον θυμό. Και ο θυμός εκφράζεται σε όλα όσα κάνουμε. Στην δουλειά, στα παιδιά, στους γονείς και τους φίλους μας, κυρίως όμως έναντι του συντρόφου μας τον οποίο θεωρούμε υπαίτιο για όσα αισθανόμαστε.

Ο θυμός κρύβει πίσω του τον πόνο που προκλήθηκε από μια συμπεριφορά, μία απόφαση, ένα γεγονός, μία συζήτηση. Θυμώνουμε γιατί φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη. Φοβόμαστε και θυμώνουμε γιατί πονάμε από την πιθανή απώλειά της. Στην συνέχεια αισθανόμαστε τύψεις και ενοχές. Και ξαναθυμώνουμε. Είναι ένας φαύλος κύκλος μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε, να το αναγνωρίσουμε, να το εκφράσουμε και να τελειώσουμε μ'αυτό!

Υπάρχει λύση;

Υπάρχει! Υπάρχουν τρόποι να κατανοήσουμε πρώτα τον εαυτό μας και έπειτα τον σύντροφό μας και επιτέλους υπάρχει τρόπος να εκφράσουμε τις αλήθειες μας, τους φόβους μας, την αγάπη μας, την τρυφερότητά μας. Υπάρχει τρόπος να μιλήσουμε για τις ανάγκες μας και να απολαύσουμε την πλήρη κάλυψή τους (και κυρίως με τον τρόπο που χρειαζόμαστε εμείς) από τον πιο δικό μας άνθρωπο. Τον σύντροφό μας. Τον ερωτικό παρτενέρ μας. Τον πατέρα ή την μητέρα των παιδιών μας.

Αξίζει τον κόπο να βρούμε τον χρόνο να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας, να αντιληφθούμε τις βασικές μας ανάγκες, να τις προσδιορίσουμε, και να ορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να αγαπηθούμε. Και στη συνέχεια να επικοινωνήσουμε αυτά τα νέα στον άνθρωπο δίπλα μας. Να μοιραστούμε αυτά τα "μυστικά" μας ώστε να απολαύσουμε την πιο τρυφερή και υπέροχη αγάπη από τον σύντροφό μας. Οταν συμβεί αυτό, είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε την αγάπη μας σε εκείνον, να καλύψουμε τις δικές του ανάγκες, με τον δικό του τρόπο, ακριβώς όπως εκείνος επιθυμεί να αγαπηθεί.

Κάθε άνθρωπος αξίζει την αγάπη. Την αγάπη χωρίς όρους. Αν μια γυναίκα αγαπούσε τον άντρα της χωρίς όρους... ο άντρας αυτός δεν θα την εγκατέλειπε ποτέ. Συνήθως όμως οι γυναίκες αποφασίζουν να αγαπήσουν τα παιδιά τους χωρίς όρους, πιστεύοντας ότι μόνο εκείνα δεν θα τις εγκαταλείψουν ποτέ (δεν σκέφτονται όμως ότι με την ενηλικίωσή τους τα παιδιά θα φύγουν... και εκείνες θα μείνουν με τον σύντροφό τους).
Αν ένας άντρας δεν απειλούσε τη γυναίκα του με εγκατάλειψη, εάν άντεχε να μείνει, να επικοινωνήσει και να προσφέρει την ασφάλεια της αγάπης του χωρίς όρους, αυτή η γυναίκα θα ήταν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου. Αντρες... μην τρέχετε στη δουλειά, στη μαμά σας, στους φίλους σας και στα μπαρ κάθε φορά που υπάρχει μια δυσκολία στο σπίτι. Μείνετε εκεί. Ακούστε τη. Πείτε της πόσο πολύ την αγαπάτε (και κάντε το πειστικά, χρειάζεται να το νοιώθετε). Δείτε μετά τη γυναίκα σας να μεταμορφώνεται και να λάμπει από τρυφερότητα και αγάπη. Σας συμφέρει. Κυρίως όμως σας αξίζει!

Μέσα από αυτό το ιστολόγιο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας γνώσεις, βιωματικές εμπειρίες, παραδείγματα αληθινά που έχω ζήσει προσωπικά αλλά και μέσω φίλων και γνωστών μου. Θα ήθελα μαζί να ξαναβρούμε το μονοπάτι που οδηγεί στην αγάπη και στην πιο υπέροχη σχέση του κόσμου. Την δική σας σχέση!

Με χαρά θα μοιραστώ όσα γνωρίζω σε κάθε θέμα που χρειάζεστε υποστήριξη και βοήθεια, δεν με ενδιαφέρει η ταυτότητά σας, θέλω όμως πολύ να ακούσω όσα έχετε να πείτε.

Κάθε πρόβλημα πάει αγκαλιά με τη λύση του.


Μάρια Λαουτάρη
Relationship Coach